ჩვენ იმედით ვადევნებთ თვალს ქრისტეს ვნებებს, რადგან ვიცით ამ ისტორიის დასასრული. მაგრამ, იმ სამასხსოვრო კვირა დღეს, მოწაფეები და ქალები მიდიან სამარხთან, მწუხარებით და იმედგაცრუებით აღვსილნი. დაუკვირდით, რამდენად ღრმა იმედგაცრუებაა მათ სიტყვებში, ემაუსის გზაზე, როდესაც ისინი თავიანთ ჯვარცმულ უფალზე საუბრობდნენ.
“ჩვენ კი ვიმედოვნებდით, რომ სწორედ ის იყო, ვისაც უნდა გამოესყიდა ისრაელი. აგერ, უკვე მესამე დღეა, რაც ეს მოხდა." (ლუკა 24:21)
ყოველ ჩვენგანს განუცდია აღმაფრენა და დაცემა ცხოვერბაში. ერთ დღეს მომავლის იმედით ვართ აღვსილნი, სხვა დღეს კი თითქოს სასოწარკვეთა გვშთანთქავს. ცხოვრება ზოგჯერ ე.წ. ამერიკული მთების სახით გვევლინება.
- შეყვარებულნი ვიყავით, მაგრამ შეყვარებულმა მიგვატოვა.
- იმედი გვქონდა რომ შვილი გვეყოლებოდა, მაგრამ ეს ისევ არ მოხდა.
- იმედი გვქონდა რომ სამედიცინო პასუხები დადებითი იქნებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა რომ კიბო დაბრუნდა.
- ვიმედოვნებდით რომ ჩვენი შვილები გაექცეოდნენ გარდატეხის ასაკისთვის ტიპიურ შეცდომებს და ამბოხებს, მაგრამ გული გვეტკინა როდესაც ერთ დღეს პოლიციიდან დაგვირეკეს.
- დაწინაურების იმედი გვქონდა, მაგრამ ისევ ვიღაცამ გვიღალატა.
დროდადრო ჩვენი იმედები საკმაოდ მყარი გვეჩვენება. ზოგჯერ კი მთები დაღმა გვაგორებენ, ან რაღაც ბნელ გვირაბში გვატარებენ, და ამით გვართმევენ უკანასკნელ წვეთებს ყოველგვარი კეთილი მოლოდინისა, რომელიც ოდესღაც გაგვაჩნდა.
არის კი რაიმე იმედი გვირაბის ბოლოს ?
რას აკეთებთ როდესაც ჯერ კიდევ ბნელა ? (იოანე 20:1-3)
„კვირის პირველ დღეს, გარიჟრაჟზე, როცა ჯერ კიდევ ბნელოდა, მივიდა მარიამ მაგდალელი სამარხთან და დაინახა, რომ ლოდი გადაეგორებინათ სამარხიდან. სირბილით მივიდა სიმონ-პეტრესა და სხვა მოწაფესთან, რომელიც უყვარდა იესოს, და უთხრა: "უფალი წაუღიათ სამარხიდან და არ ვიცით, სად დაასვენეს”. მაშინ გამოვიდნენ პეტრე და სხვა მოწაფე და გაიქცნენ სამარხისკენ.“
(იოანე 20:1-3)
კვირის მეექვსე დღის მიწურულს, ჯვარცმული ქრისტე სამარხში იწვა. შაბათის რჯულის მიხედვით, ქალებს არ ჰქონდათ უფლება რაიმე წესი აღევლინათ გარდაცვლილის სხეულზე. ამიტომ, მათ უბრალოდ მოინახლეს ადგილი, სადაც იესო დაასვენეს, შემდეგ დაბრუნდნენ სახლში რათა მოემზადებინათ ყოველგვარი ნელსაცხებელნი და კეთილსურნელებანი მისი სხეულის საცხებად. ამრიგად, შაბათის დასვენების შემდეგ, ისინი მზად არიან სიყვარული და მზრუნველობა გამოხატონ მასწავლებლის მიმართ.
მათე და მარკოზი ამბობენ – განთიადისას ან მზის ამოსვლისას, მაგრამ, ლუკა ამბობს რომ ეს იყო დილა უთენია, რაც იმაზე მიუთითებს რომ სავარაუდოდ მზე ჯერ არ ამოსულიყო. საინტერესოა როგორ აპირებდა მარიამი მძიმე ლოდის გადაგორებას? ხშირად ჩვენ ვმიჯნავთ საკუთარ თავს წმინდა წერილის ისტორიებისგან, მაგრამ, წარმოიდგინეთ საკუთარი თავი ასეთ მდგომარეობაში.
შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ როგორ მიდიხართ სიბნელეში სამარხებს შორის ?
(ამ დროს გახსოვთ შეპყრობილი, რომელიც მაცხოვარმა გაანთავისუფლა დემონებისგან. ამას გარდა მაგდალელს თავად ჰქონდა დემონებთან ბრძოლის გამოცდილება).
წარმოგიდგენიათ როგორი შეშინებული და გაოცებული იქნებოდა მარიამი, გადაგორებული ლოდის დანახვისას? ეს ისე გამოიყურებოდა თითქოს, სხეულის მოპარვით, ვიღაც, მარიამის ტკივილის გაძლიერებას ცდილობდა. მის ადგილას, ალბათ ჩვენც გამოვიქცეოდით უკან, დანარჩენების დასაძახად! იმედია იმ დროისთვის მზეც გამოჩნდა ჰორიზონტზე, ვინაიდან მდგომარეობა ისეთი იყო, თითქოს ფეხქვეშ მიწა ეცლებოდათ. სამაგიეროდ, ამან ვერ შეუშალა ხელი პეტრეს და სხვა მოწაფეს (ითვლება, რომ ეს იოანე იყო), უფრო სწრაფად გაქცეულიყვნენ სამარხისკენ.
თქვენ რას აკეთებთ, როდესაც ჯერ კიდევ სიბნელე, უიმედობა და სასოწარკვეთა სუფევს გარშემო ? ზედმეტად ხომ არ ხართ კონცენტრირებული გარემოებებზე… ავადმყოფობაზე, უშვილობაზე და ნებისმიერ სხვა გასაჭირზე ?
თუ, გწამთ რომ უფალს ნებისმიერი ლოდის გადაგორება შეუძლია ?
რატომ მიდიხართ უფალთან ? პასუხისმგებლობის და მოვალეობის გამო, თუ მართლა სთავაზობთ უფალს წრფელ, კეთილსურნელოვან ლოცვას და მსახურებას…? მეფსალმუნე წერდა: „კეთილსურნელებად იყოს ჩემი ლოცვა შენ წინაშე და ხელთა აღპყრობა – მწუხრის შესაწირად.“ (ფსალმუნი 140:2)
რა თქმა უნდა, განსაცდელის დასასრულს გამოჩნდება სინათლე გვირაბის ბოლოს, მაგრამ, მთავარი საკითხი შემდეგში მდგომარეობს: განვაგრძობთ კი ჩვენ იესოზე მინდობას, მის მიმდევრობას, მაშინაც კი, როდესაც გვირაბში ისე ბნელა, როგორც ქვესკნელში?
აცრემლებულნი, განაგრძობთ კი იესოს ძიებას ? (იოანე 20:10-13)
მოწაფეებს სამწუხაროდ, არც იესოს დაკარგული სხეულის, და არც მკვდრეთით აღმდგარი უფლის საძებრად თავი არ შეუწუხებიათ. თუ კი მათ ირწმუნეს რომ, ცარიელი სუდარა ქრისტეს აღდგომას ნიშნავდა, რატომ არ დაიყვნენ ჯგუფებად რათა ეპოვნათ ის ? ამის სანაცვლოდ, ისინი სახლში დაბრუნდნენ!
დაბრუნდნენ, რათა დაეტირათ და შეებრალათ საკუთარი თავები. გაიხსენეთ ემაუსის გზაზე წარმოთქმული სიტყვები: „ჩვენ კი ვიმედოვნებდით, რომ სწორედ ის იყო, ვისაც უნდა გამოესყიდა ისრაელი.“
ჩვენც ასე ხომ არ ვრეაგირებთ ცხოვრების ერთი შეხედვით უიმედო მდგომარეობებში ?
რა თქმა უნდა, იესოს მოწაფეების შემთხვევა უნიკალურია და სხვა თემაა, მაგრამ მათი მიდგომები
რეალურად აქტუალურია ცხოვრების ნებისმიერ სფეროში.
მაგალითად, იმის ნაცვლად რომ ავდგეთ და ვებრძოლოთ მომაკვდინებელ ავადმყოფობას ლოცვით, უფალთან დაახლოებით, თუ საჭიროა ვარჯიშით, დიეტის დაცვით… ჩვენ ვიწყებთ საკუთარი თავის გლოვას, შეცოდებას, ხელების ჩამოყრას.
ან, იქნებ წლებია ცოდვაში ხარ, და რახანია დანებდი…. ამბობ: “მე კი მეგონა, უფალი მომცემდა თავისუფლებას…“ – დასტირი რა საკუთარ თავს, შეეგუე ამ მდგომარეობას, და აღარ გაქვს იმედი წამოდგომის… აღარ გჯერა რომ უფალს ძალუძს შენი წამოყენება.
ან, იმის ნაცვლად რომ ახალი სამსახური ეძებოთ, ზიხართ და აწ უკვე დაკარგულს მისტირით?
მაგალითები უსასრულოა…
მოწაფეებთან თავის უკანასკნელ ქადაგებაში (იოანეს 16 თავში), იესო ამბობდა რომ, მიდის რათა
ადგილი მოუმზადოს მათ. ის ასევე საუბრობდა დევნებზე რომლებიც გადახდებოდათ მათ, მისი
სახელის გამო. დევნებზე საუბრისას, მას არ უთქვამს: „წადით სახლებში, და შეიცოდეთ თავნი
თქვენნი.“ არამედ ამბობდა: „ეს იმიტომ გითხარით, რომ მშვიდობა გქონდეთ ჩემში. წუთისოფელში
ჭირი გექნებათ, მაგრამ გამხნევდით! მე ვძლიე წუთისოფელს".“
დავუბრუნდეთ მარიამს. დიახ ის ტიროდა! მაგრამ ამ ტირილში, ცრემლებში, ის განაგრძობდა იესოს
ძიებას! მარიამის ტირილის აღსანიშნავად იოანეს მიერ გამოყენებული სიტყვა, ხმამაღლა,
უკონტროლო ტირილს ნიშნავს. ტირილი და ცრემლები, – ეს ნორმალურია! ქრისტეც ხომ
ტიროდა! მაგრამ, დგემა მომენტი, როდესაც უნდა შევიმშრალოთ ცრემლები, და სწორედ ჩვენს
ტკივილში და ტანჯვაში, დავიწყოთ იესოს ძიება! ვინდაიდან ის დაგვპირდა რომ მის
მოყვარულებს, მისი განზრახვით მოწოდებულებს, ყოველივე სასიკეთოდ ეწევათ! (რომაელთა 8:28)
როდესაც ირგვლივ ჯერ კიდევ სიბნელეა, როდესაც სირთულეს სირთულე მოსდევს და ტკივილს
ტკივილი, უბრალოდ განაგრძეთ იესოს ძიება, თქვენს ტკივილებში. განაგრძეთ აღდგომის ძალის
რწმენა! განაგრძეთ იმედების დამყარება წუთისოფლის სინათლეზე, რათა მან შემოაღწიოს
თქვენს სიბნელეში!
ის მოკვდა და აღდგა, რათა თქვენ სიცოცხლე გქონდეთ, და უხვად გქონდეთ.